Week 23: Zo kan het ook.

Afgelopen week ontvingen wij een brief van een oude vriend uit Ierland, die wij al jaren geleden uit het oog waren verloren. Nu is een brief tegenwoordig al best bijzonder, maar voor deze vriend is het het enige communicatiemiddel. Hij heeft geen internet of telefoon, maar wel zes kinderen. Hoe hij het doet is mij echt een raadsel. Want hoe moet de juf je thuis nog bereiken als je kind ziek is?  Naast moderne communicatiemiddelen heeft hij ook geen riolering en elektriciteit. “Ik schrijf deze brief bij kaarslicht, want de windturbine is al drie jaar kapot.”

Ik kan mij nog herinneren toen wij daar een jaar of negen geleden waren, dat hij inderdaad een gigantische windmolen in de tuin had staan. Er was elektriciteit, maar als het niet genoeg had gewaaid kon ineens, ploef, de tv uitfloepen met alle verlichting erbij. Geen verwarming dus ook en het is nu februari. En hij heeft dus zes kinderen. Hoe doet hij het?

Het leven dat hij leidt spreekt enorm tot de verbeelding. Meer “off grid” en “slowliving” kun je eigenlijk niet gaan. Irritante woorden ook voor een zelfgekozen leven zoals men dat honderd jaar geleden leefde. Ik vermoed dat hij nauwelijks geld heeft, maar hij maakt alles zelf. Buiten het huis dat hij eigenhandig heeft gebouwd (inclusief wenteltrap en prachtige mozaïekvloer in de wc buiten), brouwt hij zijn eigen bier, houdt dieren die volgens mij ook voor de slacht bedoeld zijn en liet hij ons weten zich te bekwamen in ruilhandel. Wat heb je dan nog meer nodig, buiten dan natuurlijk het schoolgeld voor je zes kinderen?

Het heeft er bij hem altijd ingezeten volgens mijn vriend. Op de middelbare school was Walden van Henry David Thoreau zijn lijfboek en op avonden kon hij het bij een kampvuurtje graag hebben over een leven als dit. Het is een bijzonder verhaal, vooral ook omdat het niet is gebleven bij een beetje gemijmer bij een kampvuurtje. Na een korte vakantie in Ierland zo`n 20 jaar geleden was de beslissing snel gemaakt en niet gauw daarna is hij samen met zijn vrouw vertrokken. En hij is er gebleven.

Laat één ding duidelijk zijn; zo`n leven is niet voor iedereen weggelegd. Maar het verschuift je perspectief. Deze vriend zal zich misschien geen breedbeeldtelevisie kunnen permitteren. Ik weet zeker dat hij daardoor nooit zal denken dat hij arm is. Eerder vermoed ik dat hij die mensen die hun tv met een geestdodende kantoorbaan hebben verdiend veel armoediger vindt.

Zolang je beperkende gedachten los kunt laten kan er dus een hele hoop. Zes kinderen opvoeden zonder vaste baan en uitkering? Het kan. Ik weet ook niet hoe, maar hij kan het. Dus kan het. Het maakte dat ik ineens ook vraagtekens begon te plaatsen bij het verhaal van een vriendin die mij laatst vertelde dat haar broer, goedverdienende baan, vijf kinderen, aan het eind van de maand niets meer over hield. Iedere maand weer. Kwestie van keus denk ik nu. Als je er happy mee bent, niks aan de hand. Maar als je een wurgende strop om je nek begint te voelen, weet dan dat het anders kan. Pak een pennetje en een stukje papier en schrijf deze vriend. Hij kan je uitleggen hoe. 

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *